Een ziekmelding van een werknemer staat er niet direct aan in de weg dat hij nog andere activiteiten onderneemt. Welke activiteiten tijdens ziekte passend zijn, hangt af van de medische situatie van de werknemer en het advies van de bedrijfsarts. Toch kan gedrag tijdens ziekte onder specifieke omstandigheden leiden tot een vertrouwensbreuk die een ontslag op staande voet rechtvaardigt. De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde onlangs dat daarvan sprake was toen een werknemer kort na mededelingen over de ziekte van Pfeiffer deelnam aan een Hyrox-competitie. Brigitte Vleer en Floraine Kees stonden werkgever bij.
De casus
Een werkneemster was sinds januari 2025 in dienst bij een werkgever in de makelaardij. Het eerste jaar van het dienstverband verliep niet vlekkeloos: er bestond onder meer onenigheid over de arbeidsomvang, werktijden en de beschikbaarheid van de werkneemster. Het wederzijdse vertrouwen tussen partijen was daardoor onder druk komen te staan. Toch verlengden partijen het dienstverband met een jaar, waarbij afspraken werden gemaakt over het herstellen van het vertrouwen.
Op 10 februari 2026 meldde de werkneemster zich ziek. Volgens haar hield de ziekmelding verband met spanningen in de arbeidsrelatie. Op 13 maart 2026 liet zij haar leidinggevende via WhatsApp weten dat zij de ziekte van Pfeiffer en een zware keelontsteking had. Zij gaf aan van kleine inspanningen al moe te worden, overdag veel te slapen en niet in staat te zijn om te werken. Twee weken later nam zij deel aan een Hyrox: een fitnesswedstrijd waarbij acht keer een kilometer hardlopen wordt afgewisseld met fitnessoefeningen. Toen de werkgever vroeg hoe die deelname zich verhoudt tot haar eerdere mededelingen over haar gezondheid, antwoordde zij slechts dat sporten gezond is. Voor de werkgever was deze toelichting niet voldoende. De werkgever ontsloeg de werkneemster daarop op staande voet.
De werkneemster betwistte dat sprake was van een dringende reden. Zij voerde aan dat zij zich had ziekgemeld vanwege spanningen op het werk, en niet vanwege de ziekte van Pfeiffer. De ziekmelding kon daarom niet aan het ontslag ten grondslag liggen. Verder stelde zij dat zij eerder een vrije dag had aangevraagd om aan de Hyrox deel te nemen, zodat de werkgever van haar voorgenomen deelname wist en zij daarover dus niet had gelogen. Ook wees zij erop dat de beoordeling van haar arbeidsongeschiktheid aan de bedrijfsarts was, niet aan de werkgever.
Oordeel van de kantonrechter
De kantonrechter oordeelde dat het ontslag op staande voet rechtsgeldig was. Niet de oorspronkelijke reden voor de ziekmelding of de vraag of de werkneemster medisch gezien aan de Hyrox kon deelnemen. Het ging om de vertrouwensbreuk die ontstond doordat haar deelname moeilijk te rijmen was met wat zij twee weken daarvoor concreet over haar belastbaarheid had meegedeeld. Die vertrouwensbreuk vond haar oorsprong in de eerdere onenigheden tijdens het dienstverband, waarna tussen partijen gesprekken plaatsvonden over het herstellen van het vertrouwen. Ook had de werkgever zich sinds het begin van het dienstverband op verschillende momenten bereid getoond haar tegemoet te komen in de arbeidsomvang en werktijden. Tegen die achtergrond vond de kantonrechter het begrijpelijk dat de werkgever na de deelname aan de Hyrox het vertrouwen in een verdere samenwerking volledig verloor.
Omdat het ontslag rechtsgeldig was, wees de kantonrechter het verzoek van de werkneemster om een billijke vergoeding af. De werkgever moest wel een transitievergoeding betalen. De kantonrechter vond het handelen van de werkneemster verwijtbaar, maar in dit geval niet ernstig verwijtbaar, waardoor het recht op transitievergoeding voor werkneemster bleef bestaan.
De werkgever vorderde op haar beurt een gefixeerde schadevergoeding. Volgens de wettelijke berekeningswijze kwam die overeen met het loon inclusief vakantiebijslag over de resterende looptijd van de arbeidsovereenkomst. De kantonrechter kende de vergoeding toe, maar maakte gebruik van haar bevoegdheid om deze vergoeding te matigen, in dit geval tot één maandsalaris inclusief vakantiebijslag.
Gevolgen voor de praktijk
Deze beschikking laat niet zien dat sporten tijdens ziekte verboden is of dat deelname aan een sportwedstrijd tijdens ziekte zonder meer betekent dat een werknemer ook moet kunnen werken. Een werkgever moet terughoudend zijn met medische conclusies op basis van activiteiten buiten het werk. In deze zaak lag het zwaartepunt van de beoordeling elders: bij de concrete mededelingen van de werkneemster over haar belastbaarheid, haar deelname aan een Hyrox kort daarna en het eerder besproken herstel van vertrouwen.
Heeft u advies nodig over de aanpak van een bepaalde casus of wilt u daarover sparren? Neem gerust contact op met een van de advocaten van team arbeidsrecht.
ECLI:NL:RBZWB:2026:8540
